Bilang isang driver-for-hire sa gabi, isa sa mga pagkakataong hindi ko inaasahan ay ang makatagpo ako ng booking mula sa isang Rolls-Royce. Hindi ko rin akalaing ang magmamay-ari ng mamahaling sasakyan na iyon ay si Paolo Valderama, ang dating kasintahan ko na pitong taon nang hindi ko nakikita. Habang siya ay nakaakbay kay Nicole Manalo, na lasing na at may halong kalandian, iniabot niya sa akin ang susi ng kotse. Mabilis kong ibinaba ang aking baseball cap at nangyaring tinanggap ko ang susi ng kotse, sabay dasal na sana hindi nila ako makilala. Ngunit sa kabila ng aking mga pakiusap sa sarili, ang mga nangyaring iyon ay hindi ko na magagampanan, at may mga alaala pa na magbabalik sa akin ng sakit.
Habang ako'y nagmamaneho at dahan-dahan, napansin ko na unti-unti ding bumaba ang privacy partition sa likod. Sa mga susunod na minuto, narinig ko ang malanding ungol ni Nicole at ang malambing na boses ni Paolo. 'Ganyan lang, hindi mo na kaya?' tanong niya kay Nicole. 'Wala tayong proteksyon dito,' sagot ni Nicole. 'Paano kung… mabuntis ako?' Wala akong magawa kundi magtulungan sa pagsasagawa ng trabaho, subalit ang sakit sa aking dibdib ay hindi maiwasan. Kahit malayo ako sa kanilang pagnanasang magkasama, ang mga salita ni Paolo ay nagpabalik sa mga alaala ng aming nakaraan—mga salitang itinapon lang niya noong kami ay magkasama pa.
Ngunit sa lahat ng mga ingay mula sa likod ng sasakyan, napakahirap magpakasaya. Para sa akin, ako na lang si Driver No. 09, hindi na si Cora. Para kay Nina, ang aking anak na nasa ospital at nangangailangan ng mga gamot, hindi ko kayang magreklamo o magsalita ng labis. Hindi ko kayang magsalita ng masama sa harap ng mga taong hindi ako maintindihan.
'Paolo, dahan-dahan lang…' humihingi ako ng tulong mula sa kanila. Sa kabila ng malandi nilang tono, ang mga salita ng babae ay nakakainsulto. 'Ate Driver, bakit mo binuksan nang sagad? Gusto mo ba akong mamatay sa ginaw?' Ang alingawngaw ng boses ni Nicole ay masakit na, ngunit ang hindi ko kaya ay ang hindi ipaliwanag ang sakit na nararamdaman ko.
Pagdating sa isang kanto, tila nagbago na ang takbo ng kanilang mga pananalita. Si Paolo na parang walang pakialam sa nangyayari, habang si Nicole na tinatapakan ang mga perang iniabot ni Paolo sa kalsada ay tila nag-uusap nang hindi iniintindi ang mga nararamdaman ko. Ang ginugol nilang pera ay wala sa kahalagahan ng aking anak, ngunit para sa kanila, hindi na ako karapat-dapat pang magkaroon ng respeto.
Habang ako'y lumuhod at pinulot ang perang nagkalat sa putikan, naiisip ko kung paano ko nabago ang aking buhay sa mga nangyaring iyon. Ang pride ay nawala. Wala akong magawa kundi tumanaw ng utang na loob sa mga taong walang pagpapahalaga sa akin. Ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, isang sigaw sa aking puso ang nagsasabing hindi ako kayang gawing laruan ng sinuman. Hindi ko na kayang patagilid ang aking buhay—hindi ko na kayang ibigay ang lahat.
'Paolo, pitong taon na ang lumipas, ganito ka na ba kadesperado?' tanong ko, habang ang aking mga mata ay puno ng takot. Sinadya ni Paolo na hindi sagutin, at ang hindi ko inaasahan ay ang mga salitang ipinagsisisi ko noong kami ay magkasama pa.
Bumalik si Paolo sa kanyang dating imahe, na tila walang alam sa mga sakripisyo ko sa likod ng mga puti ng salamin. Nakatingin siya sa akin ng may kasamang kagalakan. 'Bagay ba sa kanya ang titulong 'yun?' hindi ko alam kung saan nanggaling ang bawat tanong, ngunit alam ko na may mga bagay na hindi ko na kayang baguhin.
Bumangon ako mula sa putik, at para kay Nina, iniisip ko kung paano ko mapapalakas ang sarili ko. Wala nang ibang mahalaga sa akin kundi siya. Hindi ko na kayang bumalik sa nakaraan, pero gusto ko ng mas magandang kinabukasan para sa amin.
At sa isang kanto ng aking buhay, hindi ko na magagampanan ang mga naisin ko sa takot na mawalan pa ng mas mahalaga—ang aking pamilya.
'Sige,' mahina kong sagot. Kung anong oras ako pupunta, iyon na lang ang aking tinanggap. Ang buhay ko ay nagsimula sa gabi ng hindi ko inaasahan. 'Sige.' Iyon lang ang aking nasabi.